Lekomania

 lekomania

Lekomania to uzależnienie od leków, charakteryzujące się przymusem stałego bądź okresowego przyjmowania leku w celu uzyskania efektów psychicznych lub fizycznych, czy uniknięcia negatywnych doznań powiązanych z brakiem leku. Uzależnienie to jest często bagatelizowane i trudno je zaobserwować, ponieważ osoby chore nie przyznają się do nadużywania leków i co więcej potrafią bardzo dobrze się z tym kryć. Ponadto lekarstwa uspokajające, nasenne, przeciwbólowe czy inne są wszechobecne, ich przyjmowanie nie budzi niepokoju otoczenia.

  Niebezpieczeństwo lekomanii polega między innymi na tym, że w miarę postępowania uzależnienia, osoba musi aplikować sobie coraz większe dawki leku, w celu utrzymania pożądanych efektów. Długotrwałe stosowanie leków powoduje poważne konsekwencje dla zdrowia, wpływa wyniszczająco na organizm i uniemożliwia normalne funkcjonowanie. O zagrożeniach wynikających z nadużywania poszczególnych substancji można dowiedzieć się z ulotek dołączonych do każdego lekarstwa. Niebezpieczeństwo wystąpienia niepożądanych działań, zatrucia, aż do przedawkowania i śmierci nasila się w miarę trwania nałogu.

  Lekomania zawsze łączy się ze zmianami w zachowaniu, które stanowią sygnał ostrzegawczy i pomagają rozpoznać pojawienie się choroby. Osoba chora zauważa u siebie zmianę tolerancji na leki, używa coraz większych dawek aby osiągnąć ten sam efekt, przekraczając dawki zalecane przez lekarza. Pojawiają się również natrętne myśli o lekach i niepokój, że może ich zabraknąć. Otoczenie może zaobserwować: silną koncentrację wokół zażywania leku (m.in. zdobywanie, zwiększanie dawek, zażywanie po kryjomu, oszukiwanie co do ilości branej substancji), negatywne zmiany osobowości (nerwowość, drażliwość, napady agresji, roztargnienie), obojętność emocjonalną (osoba izoluje się od bliskich, pomimo fizycznej obecności, wydaje się być nieobecna psychicznie), wycofanie z życia społecznego (problemy w pracy, w kontaktach z ludźmi, unikanie znajomych, degradacja społeczna), upośledzenie zdolności psychomotorycznych (niezdarność, problemy ze skupieniem się czy z pamięcią).

  W przypadku zaobserwowania powyższych objawów, warto zastanowić się nad podjęciem specjalistycznego leczenia. Odpowiednio wcześnie rozpoczęta terapia pozwala poradzić sobie z tym niebezpiecznym nałogiem. Istotą leczenia jest przede wszystkim stopniowe odzwyczajanie organizmu osoby chorej od substancji, po czym przejście do oddziaływań psychoterapeutycznych. Podczas trwania kuracji często pojawia się u pacjentów silny zespół abstynencyjny (poty, zaburzenia snu, lęk, niepokój, podniecenie), stąd ważne, aby w tym czasie pacjent miał zapewnioną specjalistyczną opiekę medyczną, odpowiednie warunki i wsparcie psychologiczne.

  Kompleksowa terapia skupiona zarówno na niwelowaniu nieprzyjemnych stanów fizycznych jak i późniejszych oddziaływaniach psychoterapeutycznych może zaowocować poprawą stanu somatycznego, całkowitym zerwaniem z nałogiem i powrotem do normalnego funkcjonowania. Nasz ośrodek oferuje właśnie takie podejście do osoby chorej, dostosowane do indywidualnych potrzeb każdej osoby.